આ નિબંધ ગુજરાતીમાં પણ ઉપલબ્ધ છે

Sometimes I wonder how life connects the dots.

A LinkedIn follow. A few conversations with someone I didn’t know much about at the time. And today, somehow, those small moments have led me to write my story on HeroPress. If someone had told the girl who graduated from college in 2015 that one day she would be sharing her WordPress journey here, I would never have believed them.

Diving In

My first ten years in WordPress weren’t just about learning how to write code. They were about learning how to grow through uncertainty, motherhood, self-doubt, and, most importantly, community.

I joined my first company in 2015, fresh out of college. I knew Core PHP, but WordPress was completely new to me. I had only heard its name before my interview. My first month was as an unpaid trainee, and by the second month I was already building websites for clients. Soon after, I was given the opportunity to work on the plugin, Oasis Workflow. Those five years became my real classroom. I learned plugin development, worked with React and Gutenberg during their early adoption, and discovered that WordPress was much more than a CMS—it was an ecosystem that never stopped evolving.

Building A Product

Around the same time, an opportunity came my way to build a Google Sheets integration for Contact Form 7. That small feature eventually became GSheetConnector. As more users adopted it, their feedback shaped the product. Ten thousand users became twenty thousand, new requirements became new features, and in 2018 we launched the Pro version. What started as a single integration gradually grew into a family of connector plugins. Looking back, it taught me one of the biggest lessons in product development: listen to your users, because they will help build the roadmap with you.

In 2019, I attended my first WordCamp in Vadodara. Until then, WordPress had mostly meant code and client work. WordCamp introduced me to the people behind the software. I made new connections, learned from contributors, and realized there was an entire community that believed in sharing knowledge instead of keeping it to themselves.

Then came the most challenging chapter of my life.

Everything Everywhere, Upside Down

Between 2020 and 2025, I was leading our company’s Vadodara branch while the world suddenly changed because of COVID-19. Like many others, I shifted to working from home. During the same period, I became a mother. My days became a balance of meetings, deployments, household responsibilities, and raising my daughter. Working from home gave me flexibility, and I will always be grateful to Mr. Abdullah for trusting me with that flexibility, but it also came with responsibilities that are difficult to explain unless you’ve lived them.

For five years, my focus was simple: my family and my job. I wasn’t learning new technologies. I wasn’t attending events. I wasn’t contributing to WordPress. As AI, modern development workflows, and new technologies continued to evolve, I often felt as though the industry had moved ahead while I was standing still. It was an uncomfortable feeling, and for a long time I questioned whether I had fallen behind.

Going To WordCamp

Everything changed again in late 2025 when GSheetConnector sponsored WordCamp Surat. Meeting people from the community reignited something I had been missing. Soon after, I learned that WordCamp Asia 2026 would be held in Mumbai. I wanted to attend, but I couldn’t stop thinking about the practical challenges. Could I travel with my daughter? Could we afford it? Would everything work out?

I applied for the Zeel Thakkar Scholarship with hope more than confidence, and to my surprise, I received it. My husband took leave from work so he could travel with me and help take care of our daughter. His support made that journey possible.

Contribution Day at WordCamp Asia wasn’t the success I had imagined. My development environment failed at the last moment. My WordPress.org account was temporarily blocked, and to make matters worse, my phone shut down, leaving me without access to my authenticator codes. I sat there feeling completely blank, wondering if I even belonged in that room.

Instead of giving up, I walked over to the Community Team table.

That decision quietly changed my direction.

Building Community

There, Devin introduced me to the process of becoming a Meetup Organizer. I returned home, completed the required training over the following month, attended another meetup to learn from experienced organizers, and received constant encouragement from people like Pooja Derashri and Aditya Kane, who patiently answered every question I had.

In June 2026, we successfully restarted the Vadodara WordPress Meetup. Only a handful of people attended, but to me it represented something much bigger. It reminded me that communities don’t begin with hundreds of people. They begin with one conversation and a willingness to show up.

Looking back, I realize that my first ten years were about building my career. I hope my next ten years will be about building people.

Forging Ahead

I want to strengthen our local WordPress community, encourage students through Campus Connect programs, and help more women—especially mothers who believe their careers have stopped—rediscover opportunities in WordPress. I want to contribute more to WordPress itself, continue learning emerging technologies like AI, build a plugin of my own, and one day attend WordCamp Asia outside India with my daughter and husband by my side. My Daughter already asks me if we’ll be there next year at Malaysia, and every time she does, I’m reminded that dreams don’t have deadlines—they just need commitment.

If my journey has taught me one thing, it’s this: WordPress is not just about software. It is about people.

Every meaningful opportunity in my journey began because someone answered a question, shared knowledge, offered encouragement, or simply believed in me.

To every woman in tech—and especially every mother trying to balance family, work, and her own dreams—please remember this: you are doing better than you think. Take one step at a time. Reach out to people. Ask questions without fear. Help even one other person if you can.

Because that’s what WordPress has taught me over the past ten years.

Connect. Learn. Grow.

And then help someone else do the same.

પહેલાંનાં ૧૦ વર્ષ, આગળનાં ૧૦ વર્ષ

ક્યારેક મને લાગે છે કે જીવન કેવી રીતે એક પછી એક ઘટનાઓને એકબીજા સાથે જોડતું જાય છે.

લિંક્ડઇન પર કરેલું એક ફોલો. એવી વ્યક્તિ સાથે થયેલી થોડી વાતચીત જેને હું તે સમયે ખાસ ઓળખતી પણ નહોતી. અને આજે, એ જ નાનાં-નાનાં પ્રસંગોએ મને હીરોપ્રેસ પર મારી પોતાની વાર્તા લખવા સુધી પહોંચાડી છે. જો ૨૦૧૫માં કોલેજમાંથી ગ્રેજ્યુએટ થયેલી મને કોઈએ કહ્યું હોત કે એક દિવસ હું અહીં મારી વર્ડપ્રેસ સફર શેર કરીશ, તો કદાચ હું ક્યારેય વિશ્વાસ ન કરતી.

વર્ડપ્રેસ સાથેના મારા પહેલાંના દસ વર્ષ માત્ર કોડ લખવાનું શીખવામાં જ ગયા નથી. આ વર્ષોએ મને અનિશ્ચિતતા વચ્ચે આગળ વધવાનું, માતૃત્વને સ્વીકારવાનું, પોતાની જાત પર શંકા હોવા છતાં હિંમત રાખવાનું અને સૌથી મહત્વનું – સમુદાયનું સાચું મહત્વ સમજાવ્યું.

૨૦૧૫માં, કોલેજ પૂર્ણ કર્યા પછી મેં મારી પ્રથમ કંપનીમાં જોડાઈ. મને કોર પી.એચ.પી. આવડતું હતું, પરંતુ વર્ડપ્રેસ મારા માટે સંપૂર્ણપણે નવું હતું. ઇન્ટરવ્યૂ પહેલાં મેં માત્ર તેનું નામ જ સાંભળ્યું હતું. પ્રથમ મહિને હું કોઈપણ પગાર વિના ટ્રેઇની તરીકે કામ કરતી હતી, અને બીજા મહિને જ હું ગ્રાહકો માટે વેબસાઇટ્સ બનાવતી થઈ ગઈ. થોડા જ સમયમાં મને કંપનીના ઓએસિસ વર્કફ્લો પ્લગિન પર કામ કરવાની તક મળી. એ પાંચ વર્ષ મારા માટે ખરેખર એક યુનિવર્સિટી સમાન રહ્યા. મેં પ્લગિન ડેવલપમેન્ટ શીખ્યું, રિએક્ટ અને ગૂટનબર્ગ સાથે તેમની શરૂઆતના સમયમાં કામ કર્યું અને સમજાયું કે વર્ડપ્રેસ માત્ર એક સી.એમ.એસ. નથી, પરંતુ સતત વિકસતું અને બદલાતું એક વિશ્વ છે.

એ જ સમય દરમિયાન મને કોન્ટેક્ટ ફોર્મ ૭ માટે ગુગલ શીટ્સ ઇન્ટિગ્રેશન બનાવવાની તક મળી. એ નાનું ફીચર ધીમે-ધીમે જીશીટકનેક્ટર તરીકે વિકસતું ગયું. વધુને વધુ લોકો તેનો ઉપયોગ કરવા લાગ્યા અને તેમના ફીડબેકએ જ આ પ્રોડક્ટનું ભવિષ્ય ઘડ્યું. દસ હજાર યૂઝર્સ વીસ હજાર થયા, નવી જરૂરિયાતો નવા ફીચર્સ બની અને ૨૦૧૮માં અમે તેનું પ્રો વર્ઝન રજૂ કર્યું. એક જ ઇન્ટિગ્રેશનથી શરૂ થયેલી સફર અનેક કનેક્ટર પ્લગિન્સ સુધી પહોંચી. પાછળ વળી જોઉં ત્યારે સમજાય છે કે પ્રોડક્ટ બનાવવાનો સૌથી મોટો પાઠ મને અહીં મળ્યો—તમારા યૂઝર્સને સાંભળો, કારણ કે તેઓ જ તમારી સાથે મળીને તમારા પ્રોડક્ટનો આગળનો રસ્તો નક્કી કરે છે.

૨૦૧૯માં મેં વડોદરામાં મારું પ્રથમ વર્ડકેમ્પ અટેન્ડ કર્યું. ત્યાં સુધી વર્ડપ્રેસ મારા માટે માત્ર કોડ અને ગ્રાહકોનું કામ હતું. વર્ડકેમ્પએ મને આ સોફ્ટવેર પાછળ રહેલા લોકો સાથે પરિચય કરાવ્યો. નવા સંબંધો બન્યા, કોન્ટ્રિબ્યુટર્સ પાસેથી શીખવાની તક મળી અને મને સમજાયું કે અહીં એક એવી સમુદાય છે જે જ્ઞાનને પોતાની પાસે રાખવામાં નહીં, પરંતુ બધાં સાથે વહેંચવામાં વિશ્વાસ રાખે છે.

પછી મારા જીવનનો સૌથી પડકારજનક સમય શરૂ થયો.

૨૦૨૦થી ૨૦૨૫ દરમિયાન હું અમારી કંપનીની વડોદરા બ્રાન્ચ સંભાળી રહી હતી અને એ જ સમયે કોવિડ-૧૯ને કારણે આખી દુનિયા બદલાઈ ગઈ. બીજા ઘણા લોકોની જેમ હું પણ વર્ક ફ્રોમ હોમ કરવા લાગી. એ જ સમયગાળામાં હું માતા પણ બની. મારા દિવસો મીટિંગ્સ, ડિપ્લોયમેન્ટ્સ, ઘરકામ અને મારી દીકરીના ઉછેર વચ્ચે સંતુલન જાળવવામાં પસાર થવા લાગ્યા. વર્ક ફ્રોમ હોમે મને લવચીકતા આપી, અને તેના માટે હું શ્રી અબ્દુલ્લાહની હંમેશાં આભારી રહીશ કે તેમણે મારા પર વિશ્વાસ રાખ્યો. પરંતુ આ લવચીકતા સાથે એવી જવાબદારીઓ પણ આવી જેને માત્ર એ વ્યક્તિ જ સમજી શકે જે આ જીવન જીવી હોય.

પાંચ વર્ષ સુધી મારું સમગ્ર ધ્યાન માત્ર બે બાબતો પર હતું—મારો પરિવાર અને મારી નોકરી. હું નવી ટેક્નોલોજી શીખી શકતી નહોતી, કોઈ ઇવેન્ટ્સમાં જઈ શકતી નહોતી અને વર્ડપ્રેસમાં કોન્ટ્રિબ્યુશન પણ કરી શકતી નહોતી. આર્ટિફિશિયલ ઇન્ટેલિજન્સ (એ.આઈ.), આધુનિક ડેવલપમેન્ટ વર્કફ્લો અને નવી ટેક્નોલોજી સતત આગળ વધી રહી હતી, અને ઘણીવાર મને એવું લાગતું કે આખી દુનિયા આગળ વધી ગઈ છે જ્યારે હું એ જ જગ્યાએ ઊભી છું. લાંબા સમય સુધી મને પોતાને જ પ્રશ્ન થતો રહ્યો કે શું હું ખરેખર પાછળ રહી ગઈ છું?

૨૦૨૫ના અંતમાં બધું ફરી બદલાયું, જ્યારે જીશીટકનેક્ટરએ વર્ડકેમ્પ સુરતને સ્પોન્સર કર્યું. ત્યાં સમુદાયના લોકો સાથે મળવાથી મારી અંદર કંઈક ફરી જીવંત થયું—એ ઉત્સાહ, જે કદાચ હું વર્ષોથી ગુમાવી બેઠી હતી. થોડા સમય પછી ખબર પડી કે વર્ડકેમ્પ એશિયા ૨૦૨૬ મુંબઈમાં યોજાવાનું છે. હું જવા માગતી હતી, પરંતુ મનમાં અનેક પ્રશ્નો હતા. શું હું મારી દીકરી સાથે મુસાફરી કરી શકીશ? શું અમે આ ખર્ચ ઉઠાવી શકીશું? શું બધું સારું રહેશે?

મેં ઝીલ ઠક્કર સ્કોલરશિપ માટે અરજી કરી. મારા પાસે આત્મવિશ્વાસ કરતાં આશા વધુ હતી. અને મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે મને સ્કોલરશિપ મળી ગઈ. મારા પતિએ પણ રજા લીધી જેથી તેઓ મારી સાથે આવી શકે અને અમારી દીકરીની સંભાળ રાખી શકે. તેમના સાથ અને સહકાર વગર આ સફર શક્ય બની ન હોત.

વર્ડકેમ્પ એશિયાનો કોન્ટ્રિબ્યુશન ડે મેં જે રીતે કલ્પ્યો હતો એવો રહ્યો નહીં. છેલ્લી ઘડીએ મારું ડેવલપમેન્ટ એન્વાયરમેન્ટ કામ કરવાનું બંધ થઈ ગયું. મારું વર્ડપ્રેસ.ઓર્ગ એકાઉન્ટ થોડા સમય માટે બ્લોક થઈ ગયું અને ઉપરથી મારો ફોન પણ બંધ થઈ ગયો, જેના કારણે ઓથેન્ટિકેટર કોડ્સ પણ ઉપલબ્ધ રહ્યા નહીં. હું ત્યાં એકદમ શાંત, ગભરાયેલી અને ખાલી મનથી બેઠી હતી. મનમાં માત્ર એક જ પ્રશ્ન હતો—શું ખરેખર હું અહીં હોવા લાયક છું?

પણ હાર માનવાને બદલે હું કોમ્યુનિટી ટીમના ટેબલ તરફ ચાલી ગઈ.

એ નિર્ણયે શાંતિથી મારી સફરની દિશા બદલી નાખી.

ત્યાં ડેવિનએ મને મીટઅપ ઓર્ગેનાઇઝર બનવાની સમગ્ર પ્રક્રિયા સમજાવી. ઘરે પરત આવ્યા પછી મેં જરૂરી ટ્રેનિંગ પૂર્ણ કરી, અનુભવી ઓર્ગેનાઇઝર્સ પાસેથી શીખવા માટે બીજા મીટઅપમાં હાજરી આપી અને પૂજા દરશ્રી તથા આદિત્ય કાણે જેવા લોકો પાસેથી સતત પ્રોત્સાહન મળતું રહ્યું. તેમણે મારા દરેક પ્રશ્નનો ધીરજપૂર્વક જવાબ આપ્યો.

જૂન ૨૦૨૬માં અમે ફરીથી વડોદરા વર્ડપ્રેસ મીટઅપ શરૂ કરવામાં સફળ રહ્યા. માત્ર થોડા લોકો હાજર હતા, પરંતુ મારા માટે તેનો અર્થ ઘણો મોટો હતો. એણે મને શીખવ્યું કે સમુદાયની શરૂઆત ક્યારેય સેંકડો લોકોથી થતી નથી. તેની શરૂઆત એક વાતચીતથી અને હાજર રહેવાની તૈયારીથી થાય છે.

આજે જ્યારે હું પાછળ વળી જોઉં છું, ત્યારે સમજાય છે કે મારા પહેલાંના દસ વર્ષ મારી કારકિર્દી બનાવવામાં ગયા.

હવે મારી આશા છે કે મારા આગામી દસ વર્ષ લોકો બનાવવામાં પસાર થાય.

હું અમારી સ્થાનિક વર્ડપ્રેસ સમુદાયને વધુ મજબૂત બનાવવા માંગું છું. કેમ્પસ કનેક્ટ જેવા કાર્યક્રમો દ્વારા વિદ્યાર્થીઓને વર્ડપ્રેસ સાથે જોડવા માંગું છું. ખાસ કરીને એવી મહિલાઓ અને માતાઓને મદદ કરવા માંગું છું જેમને લાગે છે કે તેમની કારકિર્દી અટકી ગઈ છે. હું વર્ડપ્રેસમાં વધુ કોન્ટ્રિબ્યુશન કરવા માંગું છું, એ.આઈ. જેવી નવી ટેક્નોલોજી શીખવાનું ચાલુ રાખવા માંગું છું, એક દિવસ પોતાનું પ્લગિન બનાવવું છે અને મારી દીકરી અને પતિ સાથે ભારતની બહાર યોજાતા વર્ડકેમ્પ એશિયામાં હાજરી આપવી છે.

મારી દીકરી આજે પણ મને પૂછે છે, “મમ્મી, આપણે આવતા વર્ષે મલેશિયા જઈશું ને?” અને દર વખતે મને યાદ આવે છે કે સપનાઓની કોઈ સમયમર્યાદા નથી હોતી—તેને ફક્ત સમર્પણની જરૂર હોય છે.

મારી સફરે મને જો એક વાત શીખવી હોય, તો એ આ છે—

વર્ડપ્રેસ માત્ર સોફ્ટવેર નથી. વર્ડપ્રેસ એટલે લોકો.

મારી સફરમાં આવેલી દરેક મહત્વપૂર્ણ તક કોઈક વ્યક્તિએ મારા પ્રશ્નનો જવાબ આપ્યો, પોતાનું જ્ઞાન વહેંચ્યું, મને પ્રોત્સાહિત કર્યું અથવા માત્ર મારા પર વિશ્વાસ મૂક્યો—ત્યાંથી જ શરૂ થઈ હતી.

ટેક ક્ષેત્રમાં કામ કરતી દરેક મહિલાને, અને ખાસ કરીને દરેક એવી માતાને જે પરિવાર, કામ અને પોતાના સપનાઓ વચ્ચે સંતુલન જાળવવાનો પ્રયાસ કરી રહી છે, હું માત્ર એટલું જ કહેવા માગું છું—

તમે જેટલું વિચારો છો, તેના કરતાં ઘણું સારું કરી રહ્યા છો.

ધીમે-ધીમે એક સમયે એક પગલું ભરો.

લોકો સાથે જોડાઓ.

પ્રશ્ન પૂછવામાં ક્યારેય ડરશો નહીં.

અને જો શક્ય હોય, તો ઓછામાં ઓછા એક વ્યક્તિને આગળ વધવામાં જરૂર મદદ કરજો.

કારણ કે છેલ્લા દસ વર્ષમાં વર્ડપ્રેસે મને આ જ શીખવ્યું છે—

જોડાઓ. શીખો. આગળ વધો.

અને પછી, કોઈ બીજા માટે પણ એ જ માર્ગ સરળ બનાવો.